میتینگ آنلاین

افشاگری به سبک جدید

meetingonline — Fri, 06 Nov 2009 01:52:18 GMT

ز رقیب دیو سیرت به خدای خود پناهم مگر آن شهاب ثاقب مددی دهد خدا را

کم کم من هم آه می کشم و دل خوش می کنم که شاید منجی بیاید.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

جالب تر از این نمی شود!

دیروز در جمع دانشجویی نشسته بودیم که رئیس (یا نمی دانم فرمانده یا هرچه که نامش را می گذارند) پایگاه بسیج دانشجویی آمد و خواهش کرد برایش یک ایمیل بسازم. در سایت نشستم و شروع کردم که دیدم سایت مختل شده و برایش توضیح دادم. سریع تلفن را برداشت و با جایی تماس گرفت و گفت و شنید و اندکی بعد برایمان توضیح داد که مختل شدن مسنجر و سایت یاهو و همچنین فیلترینگ سایت های مختلف توسط دولت و حکومت صورت نمی گیرد. بلکه به قول خودشان خارجی ها برای تخریب چهره ی حکومت و دولت در مناسبت های مختلف دست به اخلال زده و بر روی کانال های ماهواره ای نیز پارازیت می اندازند. سپس بر گردن نیروهای خودی می اندازند و همه را به جان هم انداخته اند.

اندکی نگاهش کردم و گفتم مطمئنی؟ گفت بله. حتی عکس ها و فیلم های اعدام های چندین سال گذشته را نشان می دهند و می گویند جدیدا اتفاق افتاده و مربوط به اراذل و اوباش است و ... . جز پوزخندی که لبانم را آلوده کرد و نگاهی عاقل اندر سفیه چیزی نگفتم. خودش را جمع و جور کرد و گفت: من به شما توصیه می کنم اگر یک روزنامه چپی می خوانید یک روزنامه راستی و دولتی هم بخوانید. گفتم جدی؟ مگر روزنامه اصلاح طلب هم وجود دارد؟ سریع حرف را برگرداند و گفت اصلا اصلاح طلب چیست؟ سری تکان دادم. گفت من برایتان صبح صادق آوردم ولی شما مطالعه نکردید. گفتم اهل روزنامه هایی که بویی از ژورنالیست نبرده اند نیستم. ترجیح می دهم فال چاردیواری جام جم بخوانم و یا اصلا روزنامه نخوانم اما سمت روزنامه های حزبی نروم. خواستم وی را به چالش بکشم و گفتم سعی می کنم فراجناحی باشم. و چند نفر را به لحاظ سیاسی در این کشور فراجناحی می دانم. اول آیت الله هاشمی رفسنجانیُ حضرت امام (و برخی فرزندانش) و تا چندی پیش گمان می کردم آیت الله خامنه ای. و گفت البته می دانید آیت الله هاشمی کیست؟ ابرویی بالا انداختم و سری به علامت پرسش تکان دادم. گفت آیت الله هاشمی یعنی نیمی از مملکت ایران و من گفتم هاشمی یعنی همه ایران. و او تایید کرد و زمانی که دید حرفی زده که نباید می زده باز رفت سراغ صبح صادق و حزب و ... و من باید می رفتم.

در تمامی عمرم تعلق خاطری نسبت به چپ یا راست نداشتم. در ۱۵ سالگی مرا به مؤتلفه اسلامی خواندند و پس از مطالعه راجع به آن که هنوز بریده جراید و یادداشت برداری های خودم و خواهرم را که علوم سیاسی می خواند راجع به آن زمان دارم،هرگز سوی حزب و دسته ای نرفته و نخواهم رفت و خدا را شکر می کنم که وارد مؤتلفه نیز نشدم. و اگر همه زمان عقلی در سرم باشد هرگز سوی هیچ حزب و گروه سیاسی نخواهم رفت و خوشحالم که هیچ برگی به نامم در بسیج یا هر گوشه ای از احزاب ثبت نشده است.

در تمامی امروز به حرف های او فکر می کردم و نمی دانستم بخندم یا عصبانی باشم. تحمیق تا این حد؟ وی اذعان کرد حاضر است مدرک بیاورد و گفت سی دی هایی حول همین موضوع به ایشان تحویل شده است که روشن گری شود. آیا شستشوی مغزی در این حد است که فردی که دوبار در رشته خود رتبه اول درسی دانشگاه شده است نمی فهمد چه بر سرش می آید و دلش به دو کلام حرف خوش است و البته هنوز ایمیل ندارد! شاید هم مامور است که در دانشگاه ها چنین روشن گری و افشاگری نماید و آبروی دول خارجی را پیش ما ببرد که بعععله من نبودم،دستم بود،تقصیر آستینم بود... .

زان می عشق کزو پخته شود هر خامی

meetingonline — Sun, 20 Sep 2009 13:37:18 GMT

گر چه ماه رمضان است بیاور جامی

دیشب پدرم می گفت آخر معلوم نشد کشورهای دیگر عید شده است یا نه؟ یادم از خودم آمد که دوستی گفت دعا کن عید شود و من در پاسخش گفتم دعا ندارد، هر وقت عربستان عید شد ما از لجشان فردایش عید می گیریم!

اما به قصد عید و عیدانه و این که که گفت عید است و که گفت نیست دست به قلم نبرده ام. در تدارک مطلبی هستم که بتوانم این میان بفهمم عمر تبه کرده ام یا خیر. امسال ماه رمضان با سال های گذشته تفاوت های بسیاری داشت. این گونه بود که بالاخره سیاست ما با دیانتمان دست به یکی کردند، تا دشنه ای بر عقایدمان فرود آورند. این سخن برای هیچ کدامتان عجیب نخواهد بود چون خوب که به خودتان و اطرافیانتان بنگرید آثارش را مشاهده می کنید. سخنم از روزه ی بی نماز است و نماز نیمه رها.

دین در اکثریت مردم به صورت واجباتی تلقی می شود که اگر انجام نشود گناه است و اگر انجام شود ثواب. و کمتر کسی تعقلی من باب این موضوع کرده است و به جای آن که در اصل فریضات یک دین متمرکز شود ره به بیراهه ی رد دین اسلام و رو آوردن به غیر و حتی هیچ برده است. در اینجا بحث از خوب و بد یک دین نیست بحث از ماه رمضانی است که امسال گذراندیم. همیشه عموم برای لباس روحانیت تقدسی قائل بودند و به حرمت دین و جایگاه، برخی از ایشان را به حد کمال قبول داشتند. اما اوضاع سیاسی بعد از انتخابات و انتقادات به حق ِ سرکوب شده ی مردم توسط حکومت دینی ایشان را به صورت غیرمحسوس از دیانت زده کرد و این دلزدگی با گرسنگی های روزه نما و گاه روزه نگرفتن هایی که منشا از اندیشه های جویده و نجویده مردم دارد،نمایان شد. هر گاه حکومتی ایدئولوژی و مکتب خاصی را اساس و پایه ی موجودیت خویش اعلام کند و به کرات نشانه های عدل و صداقت را به میان آورده و با معرفی ایشان خود را هم پایه و یا زاده ی ایشان بداند، از او انتظاری نمی رود جز آن که به مکتب خویش وفادار بماند و بیراهه نرود. و اگر چنین نبود اولین آسیب ها متوجه جامعه خواهد شد. در ادامه آسیب های بعدی در صورت تفکر عموم بر این جمله که مکتب خوب است اما اینها خرابش می کنند متوجه سردمداران حکومت در آن جامعه خواهد شد و در راستای این حرف و حدیث ها اصل و فرع مکتب دچار تردید، شک و شبهه و حتی رد و نقض خواهد شد.

در این بین برخی با پیش زمینه های از قبل ریخته شده به کلی مکتب را نفی خواهند کرد و عده ای در آن تردید می کنند و از ترس آنکه اشتباه کرده باشند بی آنکه ایمانی به خرج دهند ادای فرایض! را ادا می کنند. و عده ای نیز آنچه در منظر انظار است را رعایت فرموده و دیگری را به دور می اندازند.

آنچه مهم است این است که آیا یک حکومت دینی دلیلی جز ارشاد مردم به خدا و راه درست زندگی کردن و نیز درستکاری و صداقت خویش برای حقانیت خود دارد؟ اگر خیر که چرا با سیاست به دیانت مردم لطمه زده شده و اگر بله که من زبانم کوتاه است...

چون عمر تبه کردم چندانکه نگه کردم

در کنج خراباتی افتاده خراب اولی

به نازنین همیشگی زندگیم!

meetingonline — Mon, 07 Sep 2009 02:09:18 GMT

نه می شه بی تو سر کنم ، نه می شه از تو بگذرم
بیا به داد من برس ، من از تو مبتلاترم

بگو کجا رها شدى ، بگو کجاى رفتنى
من از تو در گریز و تو ، چرا همیشه با منى

کسى به جز تو یار من نیست ، گذشتن از تو کار من نیست
به جز خیال تو هنوزم ، ببین کسى کنار من نیست
کسى به جز تو یار من نیست ، گذشتن از تو کار من نیست
به جز خیال تو هنوزم ، ببین کسى کنار من نیست

دوباره تبت داره نفسمو می گیره ، دوباره هوا داره پى عطر تو می ره
این خونه بى تو طاقت زندگی نداره ، حتی نفس هام تو رو به یاد من میاره

کسى به جز تو یار من نیست ، گذشتن از تو کار من نیست
به جز خیال تو هنوزم ، ببین کسى کنار من نیست
کسى به جز تو یار من نیست ، گذشتن از تو کار من نیست
به جز خیال تو هنوزم ، ببین کسى کنار من نیست

خوبان پارسی گو

meetingonline — Wed, 26 Aug 2009 15:24:18 GMT

خوبان پارسی گو بخشندگان عمرند

ساقی بده بشارت رندان پارسا را

از آنجا که با ورود به برخی وبلاگ ها با غلط املایی های بی شمار رو برو می شدم و بعضا می دیدم سعی شده شکل ظاهری کلمات عوض شود به برخی از دوستان تذکراتی راجع به این عمل می دادم.که یکی از وبلاگ نویسان عزیز پاسخ جالبی به من دادند. این متن را نه به پاسخ به این دوست عزیز که به بها و بهانه ی نگرانی هایم می نگارم و انتظار دارم اساتید بزرگواری که در این زمینه تخصص دارند به یاری ام بیایند:

گویا برخی وبلاگ نویسان قصد نگارش کلمات بدون نشانه های عربی دارند. و به گفته ی ایشان این رسم را از نویسندگان حرفه ای؟ کشور به ودیعه گرفته اند. رسم جالبی است. خاطرم هست در کتاب تاریخ ادبیات دبیرستان در مورد مکتبی خواندم که تکه های کلمات که از روزنامه ها و کتاب ها می بریدند را در کیسه ای ریخته مخلوط می کردند و ... به نظرم به همان مقدار عجیب و غریب است. نیست؟
دوست عزیز خط الرسم ما وام گرفته از خط الرسم عربی است. چه با تنوین چه بی تنوین. ما خط الرسم پهلوی را با تمامی خوبی و بدی هایش سالهاست پشت سر نهادیم.
بعد از اسلام یکی از مهم ترین علت های تغییر خط قرآن کریم محسوب می شود. به علت آن که در خط سریانی کلمات فاقد نقطه بودند و مصوت ها و گاه حتی صامت آ در آن به کار برده نمی شد. ایرانیان در خواندن آن دچار مشکل بودند. از سویی خط پهلوي داراي 25 حرف بود و بزرگترین اشکال و نقص این بود كه يك حرف گاهي چند صداي مختلف مي داد. از این رو ایرانیان با به خرج دادن ابتکار از خط الرسم عربی به سود خود بهره بردند. و با استفاده از خط مانوی و پهلوی در تکامل آن نقش بسیاری داشتند. این خود مبین نقش ایرانیان بر ماندگاری قرآن می باشد. تا سالها از خطوط پهلوی و مانوی استفاده می شد اما از سده سوم هجری به دلیل رواج نامه‌نگاری‌های دیوانی و ارتباط با حاکمان عرب کم‌کم خط‌های مانوی و پهلوی، جای خود را به الفبای فارسی دادند.

به راستی من شدیدا به جایگزینی واژگان فارسی اصیل متداول و همه فهم علاقه مندم. اما هنگامی که من واژه ی مناسب پارسی را رها می کنم و مانند ایشان، کلاً را کللن می نویسم،تا از تنوین عربی استفاده نکنم، شایسته ی پاسداری از زبان و خط پارسی هستم؟ آیا شما دست از شکستن (جمع مکسر) واژگان به قصد جمع برداشته اید که اکنون نگران استفاده از اِعراب هستید؟
اما موضوع بر سر آن است که انسان با بغض و کینه و ... از عرب و عجم دست به چنین کاری نمی زند و الفبایی را که باز هم ایرانیان باهوش به این شکل در آورده اند را خراب نمی کند. به خصوص شما که دستی بر قلم دارید. قلم آن قدر مقدس هست که دلخواهانه دست به چنین تغییراتی نزنیم. چرا که چنین رسمی ممکن است به زبان نوشتاری ما آسیب رسانده و یا به زودی از سر بیفتد. در این صورت سال ها بعد از این اعتراض ناآگاهانه و بدون اندیشه ی هدفمند، چگونه یاد خواهند کرد؟ شما در ادبیات وبلاگ نویسی این مرز و بوم ابدی خواهید شد.(البته به شرط منهدم نشدن بلاگفا و ...)پس بهتر نیست آنگونه بنویسید که شایسته ی نوشتن است. به نظر من ارتکاب چنین خطایی در یک نوشته به عمد صحیح نمی باشد. آن هم با زحمات فراوانی که در راستای شناخت و تثبیت واژگان توسط اساتیدی چون دهخدا و معین صورت گرفته است.درست خواندن و درست نوشتن از هنرهایی است که من به شخصه آن را مقدم بر ویرایش جملات و حتی نفرت از عرب می دانم.

ایرانم

meetingonline — Mon, 24 Aug 2009 02:42:18 GMT

من در اندیشه هایم خواهم ماند

در شعور شعر هایم مرا پیدا کنید

در وسعت وسیع امیدی ســــبز!

اما امروز متاسفم برای خودم برای تو برای هر که این جا و آن جا اسیر است. برای مردمم، فرزندانم، سرزمینم، برای ایر انــــــــــــــم.

نجابت یا کثافت؟

meetingonline — Mon, 17 Aug 2009 00:51:18 GMT

دیشب که گرگ پیری

از دره جفت خود را با زوزه ای صدا زد

فریاد دلخراشی

از کوچه ها شنیدم.

دیشب که ابر تیره نور ستاره دزدید،

بید کنار کوچه، در زمهریر خشکید

آهی ز دل کشیدم.

دیشب که برف بارید

فکر بنفشه بودم

خواب بهار دیدم.

محمدعلی شاکری یکتا

سکوت پای ثابت سینه پر تلاطم ما بود. ۳۰ سال سکوت دست مایه رخوتی زخمی از انقلابی بود که تصویر جمهوریت را با صدای اسلام به هیاهو بنا کرد. انقلابی جز در مسیر خود.

آیا در ۴ سال گذشته هیچ کدام از ما مقصر نبود؟ آیا واقعا چند دستگی،کم دانی،عدم استفاده به موقع از امکانات و و و باعث وضعیت قرمز امروز نیست؟در ابتدای دوره پیشین دولت حاضر، طی ۲ سال کودتای مدیریتی با تغییر حدود ۳۰ هزار مدیر در سطح کشور بی اعتراض موثر صورت گرفت. در ۲ سال پایانی نیز به غربال و پردازش این تغییرات پرداخته شد که یکی از قربانیان به نام این کودتا لاریجانی بود.

سکوت اصلاح طلبان و احتیاطی که شامل حال اکثریت ایشان می شد دامن به آتش تند خودرایی های دولت زد. اگر در انتخابات کسی از ترس حملاتی چون حمله به دفتر تحکیم و بستن چند روزنامه سکوت نمی کرد، امروز شاهد چنین رفتارهای غیر انسانی نبودیم. حکومت با تزریق عناصر به تمامی نهادها و احزاب و تقسیم اصلاح طلبان و سپس تقسیم خود به مدیریت بحران می پرداخت تا جایی که در خود قدرت سرکوب را یافت. دولت امروز تنها نتیجه خودکامگی های یک شخص نیست،بلکه ناشی از عدم یکپارچگی در بین اصلاح طلبان و همچنین آرمان رهبری موروثی با مدیریت روسیه در ایران می باشد.

افسارگسیختگی و این دریدگی ها نتیجه نجابت زیادی ماست. از قدیم گفته اند نجابت زیادی کثافت است. نجابت و احتیاط، نجابت و ترس، نجابت و تنبلی و ... که همه امروز دست به دست هم داده تا دیده نشویم. آنقدر که دست به تحمیق ما بزنند، آنقدر که دور بری هاشان با تمسخر دادگاه های فرمایشی را به رخمان بکشند. هر چند هنوز امید هست اما از خواب و رویا تا امید و اطمینان فاصله زمین تا آسمان است. ننگ است بار کثافت به اتهام نجابت بر دوش کشیدن و سخت است آسمان را به زمین دوختن.

meetingonline — Sun, 26 Jul 2009 23:37:42 GMT

به مناسبت دستگیری آقای محمدرضا یزدان پناه که نمی دانم آزاد شده یا خیر؟

غم فزون دارم، به سیلی چهره گلناری کنم

ترس دشمن شادی است و خویشتن داری کنم

هیچکس آگه ز دردم نیست، این خود نعمتی است

دم به دم شکرانه از این بی پرستاری کنم

در قبال دوستی ها، می کشم آزارها

زندگی اما حرامم باد اگر زاری کنم

تا بیاسایم ز رنج نامرادیهای خویش

در پناه باده گاهی ترک هشیاری کنم

همچو بیدی در کنار صخره ها روئیده ام

این همه خواری کشیدم، تا سبکباری کنم

تن بکاهم آنقدر از قیدها، تا همچو کاه

با نسیمی در فنای خویشتن یاری کنم

ای صدف در ژهنه ی دریا دهانی باز کن

تا به جای گریه ی خونین گهرباری کنم

بر مزارم لاله ها روید ز داغ سینه سوز

ذوق من را بین، کجاها فکر گلکاری کنم!

استاد رهی معیری

زور و زر و مردم کشی و ظلم هنر نیست

meetingonline — Fri, 19 Jun 2009 16:00:18 GMT

روشن از دانش مشو، تا ایمن از ظالم شوی

راهزن، اول چراغ کاروان را می کشد

گمان می کردم اندکیم، تنهاییم و به چشم تاریکی ها ناچیز!

روسپیدم امروز از این همه دل و جان رنجیده که همگام اندیشه ام شدند. اینجا دیگر کسی نان به نرخ روز نمی خورد. از ترس پست و مقام لب فرو نمی بندد. جلوی کس و ناکس به اندیشه خود زخم نمی زند. و از شرم ناتوانی تن به ننگ و عار نمی سپارند. پشتم گرم است به پشت و مشت گره کرده ی همدلان.

22 خرداد جوهر مهری بر شناسنامه ام نقش بست که نمی دانم آن را ننگ بدانم یا سند آزادی خرد جمعی مردم کشورم؟!! موج سبزی که پیش از انتخابات بر چهره ی ایران سیطره داشت، خبر از تغییری بزرگ در کشور می داد. امروز 28 خرداد ماه پس از شش روز جریان گه تند و گه آرام سبز مردم را در جای جای ایران شاهد هستیم.

اقدام به انجام مناظرات در صدا و سیمای جمهوری اسلامی، میان کاندیداهای دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری، بر میزان شرکت مردم در ستادها و تبلیغات برای نامزد مورد نظر خود تاثیر بسیاری گذاشت. در این مناظرات کاندیداها به تبیین چهره ی مدیریتی و سیاسی خود و رقبا پرداختند. گاه به حق و گاه ناحق! و آتش این ناحقی ها دامان یکی از بهترین سیاستمداران کشور را به جرم حمایت از میر حسین موسوی گرفت. توهین به 27 سال نظام حکومتی جمهوری اسلامی و دولت های مقبول جامعه و نظام از جمله توهین غیر مستقیم به دولت شخص رهبری، تهمت به جناب ناطق نوری به جرم بی طرفی، رد بدیهیات با لحن چاله میدانی، ارائه آمار نقطه ای 3 تا 6 ماه اخیر به نام آمار 4 ساله دولت، الصاق تیتر روزنامه اعتماد به مدیر روزنامه اعتماد ملی از سر نا آگاهی و موارد بسیاری که اکنون ذهنم یارای به خاطر آوردن آن را ندارد، از ابزار تبلیغات شخصی کسی شد که در این 4 سال به حکم خودسری و تندروی هایش قربانیان بسیاری گرفته است.

همه چیز از اینجا نشأت گرفت. آنچه را که گذشت به کرات دیده و شنیده ایم. تهیه 57 میلیون تعرفه ی رأی ریزی برای 46 میلیون واجد شرایط با شرکت85 درصدی مردم ایران (39 میلیون)، و عدم اطلاع رسانی راجع به حدود 18 میلیون تعرفه ی سپید و تناقضات بسیاری در زمان ارائه آمار از سوی خبرگزاری جمهوری اسلامی و تغییر متن خبر از سوی ایشان وموارد متعدد دیگری که همه خبر از عدم صحت انتخابات می داد. و اعلام آرای دو برابر برای شخصی که گمان نمی رفت حتی نصف میرحسین موسوی رأی بیاورد و تحقیر شخصیت دو کاندیدای برتر دیگر با اعلام آرای غیر قابل باور و نادرست، بر اندیشه مردم صحه گذاشت.

چنانکه می دانیم به تعداد آرایی که بالاتر از میانگین هر ساله ی آرا است، آرای خاموش می گویند. آرای خاموش به امید تغییر جدیدی در جامعه و یافتن فضایی جدید برای ارائه عقاید و نظرات ایجاد می شود. و محرز ترین تغییر در این دوره کاندیدایی آقای میرحسین موسوی بود. این آرا حدود 25 تا 30 درصد از کل را تشکیل می داد که این درصد، خود تقریبا برابر با همان آرایی است که اکنون به نام مهندس موسوی خوانده شده است. به راستی آیا ایشان در 50 تا 60 درصد باقی مانده میانگین هر ساله هیچ رایی نداشته اند؟ آن هم با تعداد آرای درخشان انتخابات پیشین!؟!

به هر حال پس اعلام نتایج چنان که شاهد بودیم مردم به خیابان ها آمدند و صدای اعتراض خود را به گوش حکومت رسانند و در مقابل اعتراضشان مورد کم لطفی و حمله نیروهای نظامی، پلیس ضد شورش، بسیجیان، لباس شخصی های جیره خوار اطلاعات و منکرات و همچنین انصار حزب الله قرار گرفتند.

این روزها شاهد حضور میرحسین موسوی، مهدی کروبی، محمدرضا خاتمی و برادرش، فائزه هاشمی و همچنین هنرمندان تلویزیون و سینما و همچنین حضور میلیونی مردم در تهران و حضور ایرانیان مقیم کشورهای خارجی در مقابل سفارت ها و پارلمان های ایران و اعتراض به این انتصاب حتمی بودیم.

از طرفی نیز شاهد کتک خوردن، کشته شدن دانشجویان و زندانی شدن مردم و رجال سیاسی و اجتماعی محبوب کشور نیز هستیم.

اکنون سخن از بازشماری آرا توسط شورای نگهبان مطرح می شود که 3 کاندیدای محترم به ابطال انتخابات معتقدند. چرا که چنین تقلب بزرگی، پشتوانه ای بزرگ در نیام دارد.

آنچه محترم است رای همگان است و اکنون میزان رای عده ای قلیل است.

«میزان رأی ملت است»

امام خمینی (ره)

امیدوارم این موج سبز و آرام همچنان پیش رود. کاش بدانند چه طوفانی در پس این آرامش اجباری نهان است. آقای آیت الله خامنه ای امروز با رویکرد مناسبی شروع به سخن رانی و دفاع از افرادی چون آیت الله هاشمی رفسنجانی نمود و چون پدری که فرزندان خود را مورد سرزنش و گاه ملاطفت قرار می دهد دستی بر سر خانواده ی ایران کشید و از بزرگان دفاع کرد اما در انتها دچار تند روی های ذاتی این دولت شد و مستقیما از محمود احمدی نژاد حمایت کرد. جای بسی تعجب و تامل است که چگونه می توان خواست مردم را زیر پا نهاد و با تأیید صد در صدی انتخاباتی که از سوی اکثریت باطل خوانده می شود، خط بطلانی به 30 سال جمهوریت اسلامی کشور ایران کشید.

کجاست پیر فرزانه ای که شالوده ی این نظام را با قدرت، صداقت، نفوذ و رهبری بر دلها به قالب عشق ریخت؟ تا امروز سره را از ناسره باز شناسد و ببیند چه بر سر ما می آید. از رهبر عزیزمان طلب خمینی وار بودن را داریم. چنانکه بعد از او کشور را با درایت اداره نمودند، امروز نیز با تدبیری همون امام خمینی بر دل مردم حکومت کنند و نه بر مصلحت نظام.

«دشمن ما از خود ما هر لحظه بین ما بود از ما بود از ما بود»

(در انتها از نگاشته ی پراکنده و نامرتب خود پوزش می خواهم. این در اثر ماه ها دست به قلم نبردن است.)

کوکب درخشان

meetingonline — Sat, 13 Jun 2009 00:11:18 GMT

استخاره ای است که امشب اندکی مرا آرام کرد. هر چند تحمل دروغی بزرگ باوری بزرگ میخواهد:

روزی که آشکار شود پنهانی ها.

پس نباشد مر او را هیچ قوتی و نه یاوری

قسم به آسمان فرو ریزنده باران و زمین گیاه روینده.

که آن به حقیقت کلام جدا کننده ی حق از باطلست.

و هرگز سخن بیهوده ای نیست.

دشمنان چاره می کنند چاره کردنی و چاره می کنم چاره کردنی

پس اندکی کافران را مهلت ده تا وقت کیفر.

سوره طارق

گر حکم شودکه مست گیرند درشهر هر آنچه هست گیرند

meetingonline — Sat, 05 Jul 2008 10:13:18 GMT

دیرگاهی است که وبلاگم رابه روز نکردم و از یاد دوستان رفتم که از دل برود هرآنکه از دیده برفت.

به علت مرگ جد بزرگوارم که سنش از صد می گذشت و مرگی دیگر در میان اقوام و امتحان هایی که یکی را از دیگری بدتر گذراندم چند وقتی فقط وبم را باز می کردم که ببینم مرهون لطف دوستان شده ام یا خیر و فرصتی برای نگاشتن نداشتم.

و اما چن وقت پیش ساعت ۴ صبح مامورین نیروی انتظامی گلستان به منزل یکی از دوستانم حمله کردند و برادر ایشان را با لباس زیر دستبند زدند و بردند و وقتی خواهران و مادرش ازشدت ترس و وحشت بدون حجاب مانع از بردن برادرشان می شدند سربازان گمنام امام زمان که بدون برگه ی مجوز ورود به منزل از دیوار به منزلشان حمله کرده بودند با نیش های باز و لبخند های هرزه بدن ناموسان امام زمان را با نگاه منجسشان آلوده می کردند و تا کنون که ۵ روز از بازداشت وی می گذرد تنها دلیل حمله شبانه و دستگیری و بازداشت او را اختلال در نظم شهر و موتور سواری و ویراژ دادن در خیابان های شهر اعلام داشته اند وهیچ گونه پاسخ صحیح و روشنی جهت تفهیم اتهام به خانواده وی نداده اند.

تنها یکی از مامورین پاسگاه انتظامی به ایشان گفته دستور داده اند فقط دستگیر کنید چرا و چگونه و چه کسی مهم نیست!!!

من که سر در نمی آورم.