در غم این بامداد ناتمام هوشیاری نفس کشیدن

بی آنکه بوی مردار دلدادگی و مردانگی بگذارد

عطر خوش و مست اطلسی تا عمق جانت نفوذ کند

آنجا که خورشیدک های خاموش قلب آدمی

بی هوس حتی طلوعی دیگر

جامه ی رسوای زمانه را دریده اند

دیگر است بس است

اینجا بهار شده

اینجا میان این همه قحطی

در لابلای همین کوچه های پرت

در شاخه های طرد درختان خشک و سخت

باد کاکل شکوفه به  دستان سرد خویش

تا پهنه ی سپید گلبرگ ها شانه می کشد.

اینجا بهار شده.