همراه شو عزیز

 همراه شو عزیز

تنها نمان به درد، کاین درد مشترک

هرگز جدا ... جدا ... درمان نمی شود

دشوار ِ زندگی، هرگز برای ما

بی رزم مشترک آسان نمی شود

                                                                     محسن نامجو

آواز موزون محسن نامجو و آوای ناموزون بند بند تار میان انگشتانش، هر گوش زیبا شناسی را جذب و هر ذهن سخت پسند و نقادی را مشغول می کند. آوازخوانی که پی تلفیقی از موسیقی ایرانی با موسیقی بلوز و راک است و تمامی کارهایش خبر از نوگرایی و فرا رفتن از موسیقی تمام سنتی و دستگاه های ایرانی است. و اگر نسل ما قرار باشد خاطره ای ماندگار و متفاوت از موسیقی ایرانی داشته باشد، سرود و سروده های وی در جان گوشش نقش می بندد.

این مطلب پیش نگاره ای بود از آن جهت که هر که نمی داند بداند شعار شعر مسلکِ حضرات اصلاح طلب از کدام چشمه نوششان شده.

اصلاح طلبان این دوره با تعداد کمی وارد عرصه ی نامزدی انتخابات شدند تا اگر رد صلاحیتی صورت گرفت، کاملا به چشم بیاید و از طرفی ایشان نمی خواهند با ورود وسیع که تقریبا غیر ممکن به نظر می رسد برچسب مشارکت و همکاری با دولت احمدی را بخورند. ایشان در حینی که می خواهند در انتخابات برنده شوند، خواستار جایگاهی قدرتمند در مجلس هستند که بتوانند با این اقلیت قوی، تریبونی برای اظهار وجود داشته باشند، چرا که صدا و سیما و روزنامه ها با ایشان همکاری ندارد. و از طرفی از این طریق زمینه را برای معرفی کاندیدای ریاست جمهوری مورد نظرشان آماده کنند.

دوره پیش به پشت گرمی جناب خاتمی هر که به دستی خطی از اصلاحات نوشته بود و به حرکتی مصلح شناخته شده بود، سر از ثبت نام نامزدی انتخابات مجلس هفتم در آورد. و به حکم حکومت تمام حق، با برچسب ضد انقلابی و مفسد فی الارضی و بی لیاقتی و هزار بهانه دیگر دستش از سفره ی مجلس کوتاه ماند که البته ببخشید دست مردم از سفره ی پر نعمتی که قرار بود در مجلس چیده شود کوتاه ماند.

سالها پیش روحانیونی چون محتشمی، منتجب نیا، خاتمی، موسوی خوئینی، موسوی لاری و ... طی اختلاف نظر و عقاید و مواردی چون اقتصاد، آزادی هاو ... با روحانیونی چون مهدوی کنی و امامی کاشانی و ... از امام خمینی خواستند به ایشان اجازه جدایی از مجمع روحانیون را بدهد. و امام نیز با خواست ایشان موافقت کرد که اکنون همین افراد روحانیون پشتیبان اصلاح طلبان می باشند. در واقع جمع روحانیون مبارز انشعابی از مجمع روحانیت می باشد. در این میان اشخاصی چون خامنه ای و رفسنجانی از مجمع روحانیان خارج نشدند اما فرا جناحی عمل نمودند. این جناح توسط امام تائید و از جمع روحانیت جدا شد که اگر توسط امام تائید نشده بودند و مجوز انشعاب را دریافت نکرده بودند هرگز در حال حاضر قادر به ابراز وجود و عقیده خویش نبودند. در حالی که اکنون مجمع مزبور مورد تائید آقایان نیست. اما در اوایل انقلاب، امام خمینی اشخاصی از این مجمع را زمام دار امور حکومتی کرد. برای مثال کروبی، ( که البته ایشان در همه جناح ها ید طویل دارند ) رئیس بنیاد شهید در جنگ و سرپرست حجاج و خاتمی به دستور امام وزیر ارشاد شد. شخص امام هرگز با اصلاحات و نوگرایی در دین و امور مملکت مخالف نبودند. به روز کردن دین توسط امام چیزی بود که سنتی ها در آن زمان با آن مخالفت نامحسوس داشتند. برای مثال امام معتقد بود تهران بلاد کبیره است و کسی که در تهران زندگی می کند در صورت روزه دار بودن باید پیش از اذان ظهر به منطقه ی سکونت خود برسد. و یا اینکه اگر مسجدی در مسیر خیابانی افتاد می شود خراب کرد. و در این بین همین اصولگرایان ( منشعب از مجمع روحانیت و طرفدار سنت ) با چنین احکام یا نظریاتی مخالفت می کردند و اما جرات ابراز آن را نداشتند. و عملا سنتی ها در زمان امام منزوی شده بودند. و در واقع امام برعکس برخی طرفدار فقه پویا ( بر اساس زمان و طبق هنجارها و موازین و نیازها ) بود. برای مثال اگر امام اودکلن را حلال اعلام نمی کرد، هنوز هم حرام بود در حالی که شخص امام زمانی که روحانیت اودکلن را به دلیل داشتن الکل حرام می دانست از اودکلن تیروز استفاده می کرد. و یا حلال اعلام کردن شطرنج، گوشت کوسه، موسیقی و ... . امام فتواهایی صادر کرد که قبل از آن کسی جرات ابرازش را نداشت. و اگر امام زنده بود خیلی از افراد من جمله احمدی هیچ پستی نمی گرفتند و حتی سنتی ها بارها از امام خواست افرادی چون میرحسین موسوی، نخست وزیر زمان جنگ را عوض کند و ایشان قبول نکرد. و میر حسین موسوی خود از اصلاح طلبان است. و قرار بود قبل از خاتمی و بعد از او نیز کاندید اصلاح طلبان باشد که از ورود به سیاست خود داری کرد. همسر ایشان نیز مجسمه ساز و شاعر بوده و حتی مجسمه ی میدان مادر ( میرداماد سابق ) را ایشان تندیس گری کرده است. و مهم این جاست که اصلاح طلبان همیشه مورد تائید امام بوده اند و حمایت چند مرجع بزرگ را به همراه داشته اند. مانند طاهری خرم آبادی امام جمعه مستعفی اصفهان که یکی از پنج امین امام خمینی بوده است. و یا ثانوی و موسوی اردبیلی، رئیس قوه قضائیه در زمان امام. یا کروبی که امام چندین پست من جمله پست هایی که در بالا بدان اشاره شد به او داده بود. یا انصار رئیس دفتر امام، و موسوی خوئینی دادستان کشور در زمان امام بود و ... . تمامی این اشخاص مورد تائید مستقیم امام بوده اند و نمی توانند ایشان را کنار زد. هر چند از راس تا تحت حکومت کنونی مخالف ایشان بوده و به ظاهر ایشان را قبول دارند.

در زمان امام خمینی چیزی به نام نظرات استصوابی نبوده که اگر کسی کاندید شد رد صلاحیت شود و هرگز کشور پلیسی نبود.

بعد از مرگ امام خمینی اصلاح طلبان قلع و قمع شدند و به مجلس راه نیافتند. پس از آن اصلاح طلبان لیستی تهیه کردند و اصلاح طلبان خردتری را که کسی از اصلاح طلب بودنشان اطلاعی نداشت را به مجلس فرستادند و البته در آن زمان هر لایحه ای که توسط اصلاح طلبان تائید میشد در ورطه ی شورای نگهبان به دلیل مغایرت با شرع و قانون اسلامی رد می شد و قرار می شد مشکل بین شواری نگهبان و مجلس را شورای مصلحت نظام حل کند و بعد از آن نظرات استصوابی را گذاشتند و این آغاز رد صلاحیت ها بود. و حتی چند وزیر اصلاح طلب کابینه رفسنجانی را مجبور به استعفا کردند. که در زمان خاتمی این گروه توسط مردم به نام اصلاح طلبان شناخته شد. و به اصول گرایان کنونی؛ سنتی ها یا راستی ها و یا محافظه کاران گفته می شد.

اکنون که مطلب بالا را با اندکی حذفیات به دستور دوستان می خوانید نامه ی رد صلاحیت اکثریت اصلاح طلبان به دست ایشان رسیده است. به راستی هیچ کدام از این نمایندگان و وزرای دوران رفسنجانی و خاتمی صلاحیت ره یابی به مجلس را نداشته اند؟ البته بدیهی است راه یابی افرادی که کتاب مجلس را پیش از این کهنه کرده اند برای برخی می تواند خطر ساز باشد و آن زمان است بودجه ی نفت 100 دلاری،  نه ببخشید 39 دلاری ِ ( که بعضی ها سر 39 دلار و 5 سنت و 7 سنتش دعوا دارند ) یک شبه نوشته و ساده شده به خاطر بی سوادی آن هایی که حتی بلد نیستند به زبان لاتین صحبت کنند و نیاز به مترجم دارند تغییر خواهد کرد و شاید هم کاسه لیسان مجلس 7 به تیغ استیضاح کشیده شوند و چه و چه و چه ...