شتر مرغ و بوقملون در ایران طرفداران بسیاری دارد.این شترمرغه که خواص خوبی هم داره. از پرش گرفته تا گوشت و استخونش رو هم می خرن می فروشن می خورن. دوا درمونش میکنن برا صد جور درد و مرض. چمیدونم والا ما هم شنیدیم. طفلک شتر مرغ چقد خاصیت داره، اون وقت چقدم براش حرف در میارن. بعضیا می گن : وقتی بهش میگی بپر میگه ببخشید من شترم ، وقتی میگیم بار ببر میگه ببخشید من مرغم. آخ داشت یادم می رفت این بوقلمون بدبخت و بگو پشت سر اینم حرفه مثلا به بعضیا اسم این حیوونی رو لقب میدن میگن طرف بوقلمون صفته. ای بابا این بوقلمون چه گناهی کرده.

در ایران طرفداری از یک حزب و آزادی عمل احزاب و مجامع سیاسی بی معنا ترین کار ممکن است. چرا که سردمداران احزاب و جوامع در ایران مانند بوقلمون رنگ عوض می کنند و به هر دری می زنند تا مقبولیت اجتماعی و سیاسی خود را به دست آورده یا تثبیت کنند. که البته نابجا نیست بگوییم مقبولیت سیاسی و اجتماعی تحت نظر رژیم را به دست آورند.

نمونه چنین اعمالی را در انتخابات به خوبی مشاهده می کنیم. زمانی که قرار است انتخاباتی انجام شود. هر گروه و حزب کاندیدای مورد نظر خود را جهت دست یابی به اهداف خود پس از موفقیت به نامزدی انتخابات در می آورد و هر کدام از ایشان در راستای نقض یکدیگر اقدام به برنامه ریزی برای توسعه و عمران همه جوره مملکت می نمایند. و صد البته همه ایشان تخصص کافی و وافی برای چنین برنامه سازی ها و برنامه ریزی هایی را دارند.

آنچه در طی زمان تبلیغات بین حوزه های تبلیغاتی ایشان اتفاق می افتد و زد و خورد و گاوبندی های همیشگی مابینشان خود سر درازی دارد و اما بعد از انتخابات و رای گیری و موفقیت یک فرد و به تبع آن موفقیت گروه کثیری از دوست و آشنا و فامیل: اینجاست که همه احزاب دست به دست هم می دهند و به هم تبریک می گویند و خودشان را نخود هر آش می کنند و تازه ممکن است مثل حضرت شمخانی عضو کابینه ای چیزی هم شدند. خدا وکیلی این اگر بوقلمون صفتی نیست، چیست؟ هر لحظه به رنگی تازه درآمدن برای حفظ منافع چه معنایی جز این می دهد؟

البت قضیه ی شتر مرغ نیمه نماند که هر کدام از ایشان که با قول و وعده و وعیدهای فراوان به اینجا رسیده اند نه مرغند و نه شتر و هم شترند و هم مرغ.