هر گاه در جامعه ای تغییر یا تحولی رخ می دهد و یا انقلابی به راه می افتد عده ای به طرق مختلف به روی دادن یک انقلاب و جایگزینی حکومتی به جای حکومت پیشین کمک می کنند و بسیار اثر گذار هستند. اما بعد ها بعضا به دلیل ترس حکومت از قدرت گیری چنین گروه و عده ای دست به انهدام آن می زنند و گاها آن گروه یا عده زمانی که دیدند آنچه پدید آمده با آنچه می خواستند و انتظارش را داشتند متفاوت است دست به مخالفت می زنند و سعی در تضعیف آنچه خودشان تقویت کرده اند و ابقا نموده اند می کنند. که البته اکثرا سودی ندارد، چرا که تحولی این چنینی نیاز به بستری آبدیده دارد که بعد از انقلابی چنین عظیم امکان ناپذیر است چرا که مطمئنا گروه های مردمی بعد از طوفانی سهمگین نه یارای مقاومت دارند و نه نای اعتراض و نیاز به آرامش، ایشان را به سوی رخوت سوق میدهد و این رخوت قطعا منجر به قدرت گیری اصل حکومت در دست عده ای خاص می شود و این گونه سیاست در تمامی جهان حاکم است. همیشه مردمی که دموکراسی می خواهند پس از آنکه به خواسته شان رسیدند، مهار را به دست عده ای خاص می دهند و منتظر می نشینند تا ایشان اداره حکومت و کشور را به نحو احسن انجام دهند. این گونه است که فعالان سیاسی 30 سال پیش هنوز هم پا در رکابند و جوانان به رخوت پدران خو گرفته اند و گاه گاهی هم که بوی خون می آید عده ای چشم و گوششان باز می شود، عده ای راه صحیح را تشخیص می دهند و عده ای نیز جوگیر می شوند و زود خاموش و عده ای هم خوب می بینند و خوب می شنوند اما معتقدند در این گور مرده ای نیست که بر سر آن گریه کنند و در بعضی موارد واقعا حق دارند که سکوت کنند که این سکوت و آرامش قبل از طوفان است. همیشه بهتر آن است که شکری را مربا کنند که قوام آمده تا نه مربا ترش شود نه شکرک ببند و مثل آمپی سیلینی که سفت شده و تزریق نمی شود از دهن نیفتد. همواره در طول تاریخ آنان که آتششان تند است سرشان تهی است. هوشیاری چه چیز خوبی است.

گذاشتن این پست تنها به انگیزه اطلاع رسانی درباره ی یکی از احزاب در ایران است و هیچ گونه تائیدی در کار نیست. قطعا هم ربطی به پست های گذشته ندارد. اما چون این نیمچه مقاله رو توی کلوب در پاسخ به سوال بعضی دوستان داده بودم ترجیح دادم توی وبلاگ خودمم بذارم. از دوستانی که اطلاعات کامل تری دارن ممنون می شم این متن رو تصحیح کنن یا اطلاعاتی بهش اضافه کنن یا حتی نظر خودشون رو درچارچوب بدن. منتظرم.

سازمان مجاهدین خلق ایران، سازمان مسلحی است که در اواخر دهه 40 به منظور مبارزه با حکومت محمدرضا شاه پهلوی تشکیل گردید.  قبل از سال 57 این گروه را گروهی مارکسیستی می دانستند و بعد از انقلاب آنها منافقین خوانده شدند.

بنیان گذاران این سازمان محمد حنیف نژاد، سعید محسن و بدیع زادگان که از فعلان مسلمان جبهه ملی دوم ایران بودند پس از تشکیل نهضت آزادی از فعالان آن شدند و پس از دستگیری و محکومیت رهبران نهضت آزادی چون مهدی بازرگان و یدالله سحابی، ایشان تصمیم به تشکیل سازمان مخفی مسلحی گرفته و سازمان مجاهدین را پایه ریزی نمودند.

در شهریور 1350 در آستانه برگزاری جشن های 2500 ساله شاهنشاهی بسیار ی از رهبران این سازمان قبل از انجام هیچ گونه اقدام نظامی مهمی، دستگیر و شکنجه و اعدام شدند. در آذر همان سال رضا رضایی از اعضای سازمان توانست از زندان فرار کند و تا قبل از کشته شدنش در 25 خرداد 1352 نقش مهمی در رهبری و سازماندهی مجدد و عملیات های نظامی ایفا نمود. ایشان طی همین سال ها با چندین عمل مسلحانه موفق به شناخته شدن در جامعه ایران شدند.

در دهه 1350 با مقابله شدید ساواک با نیروهای سیاسی مسلح، مجاهدین به شکل مخفی به راه خود ادامه دادند و بعضا از حمایت روشنفکران مذهبی مسلمان و روحانیون شیعه نیز برخوردار بود. در این دوره از سازمان مجاهدین خلق با عنوان       « مارکسیست های اسلامی» نام برده می شد.

در سال 1354 عده ای از اعضا عقاید مذهبی خود را به سود مارکسیست ترک نموده و این امر باعث انشعاب دو گروهی در سازمان و چندین قتل سیاسی شد. که البته بخش مارکسیست سازمان بعد ها نام « سازمان پیکار در راه آزادی طبقه کارگر ایران » را بر خود نهادند.

پس از انقلاب 57 و سقوط شاهنشاهی در ایران، سازمان مجاهدین با استفاده از فضای باز پدید آمده به سرعت رشد نمود و مسعود رجوی از رهبران اولیه سازمان که از زندان آزاد شده بود به رهبری سازمان رسید.

مخالفت شدید سازمان با خط مشی جمهوری اسلامی و مبارزه شدید بخشی از نیروهای حاکم جمهوری اسلامی با این سازمان به درگیری های مسلحانه در اوائل دهه 60 و دستگیری و اعدام بسیاری از رهبران و اعضای این سازمان منجر شد که البته فعالان این سازمان دلیل مخالفت با جمهوری اسلامی ایران را اصل جمهوری خواهی دموکراتیک می دانستند.

پس از شروع درگیری ها و کشتار رهبران سازمان عده زیادی از اعضا به خارج از ایران، من جمله عراق و فرانسه رفتند و در جریان جنگ ایران و عراق با حمایت صدام حسین در عراق مستقر شدند و به فعالیت علیه جمهوری اسلامی ایران ادامه دادند. به گفته مسئولین جمهوری اسلامی این سازمان از مستخبرین جاسوسی عراق در ایران بوده است.

این سازمان بارها مسئولین طراز اول مملکتی را ترور نموده و اقدام به بمب گذاری در اماکن عمومی و اخلال در امنیت اجتماعی نموده است و حتی قصد حمله نظامی به ایران تحت عملیاتی به نام « مرصاد » را داشت.

این سازمان با گروه های دیگری چون « جریان پیرو برنامه هویت » ، « شورای ملی مقاومت » را طراحی و تشکیل داده است و مریم رجوی، از رهبران مجاهدین، را به عنوان رئیس جمهوری آلترناتیو آینده ی ایران انتخاب کرده است. مریم رجوی، رهبر دوفاکتوی این سازمان در غیاب چند ساله مسعود رجوی، از مهم ترین شخصیت های اپوزیسیون جمهوری اسلامی ایران است. که طی چند سال اخیر به فساد اخلاقی شهرت یافته که متاسفانه در صحت و سقم این مطلب اطلاعی ندارم.

در حال حاضر این سازمان در بسیاری از نقاط دنیا به مبارزه علیه جمهوری اسلامی ایران پرداخته  دائما در حال پرونده سازی علیه ایران در خصوص نقض حقوق بشر و یا عملیات جاسوسی برای غرب می باشد.

حضور ایشان در حال حاضر در عراق به نفع حکومت موقت فعلی نبوده چرا که این سازمان تحت الحمایه شدید و مستقیم صدام حسین و نیروی بعث بوده و در حال حاضر در امور داخلی کشور دخالت می کنند. با توجه به پناهنده بودن ایشان، دولت عراق به ایشان اخطار داده تا در امور داخلی کشور عراق دخالت نکنند و با توجه به مشکلات و شرایط سخت فعلی کشور دولت قادر به پناه دادن به ایشان نبوده، حضور ایشان را در عراق غیر قانونی اعلام نموده ودستور به خروج اعضا از عراق به ایران یا کشور دیگری داده است.

ترور های سازمان مجاهدین خلق:

مجید شریف واقفی – 16/2/1354

سید محمد حسینی بهشتی وو 72 نفر دیگر از وزرا و نمایندگان مردم دز مجلس و سایر مقامات در انفجار دفتر حزب جمهوری اسلامی – 7/ تیر / 1360

محمد علی رجائی و محمد جواد با هنر – 8/6/1360 به فاصله کمتر از دو ماه از کشتار جمعی هفتم تیر

اسدالله لاجوردی- 1/6/1377

علی صیاد شیرازی – اردیبهشت 1378

ترور های ناموفق این سازمان:

آیت الله خامنه ای – 6/ تیر / 1360 یک روز قبل از کشتار جمعی هفتم تیر 1360

آنچه پیش از این نگاشتم تاریخی از تشکیل و عملکرد این سازمان بود. و اما ...

به هر حال آنچه بر می آید این است که سازمان مجاهدین خلق اول به منظور ایجاد جمهوری و دموکراسی و نابودی شاهنشاهی در ایران توسط گروهی چپگرا تشکیل شد. این گروه در انقلاب اسلامی سال 1979، شرکت موثری داشت. منتهی ایدئولوژی مجاهدین، مخلوطی از مارکسیسم و اسلام بود که مانع از پیوستن ایشان به دولت بعد از انقلاب شد و رهبر اصلی اش توسط نظام اعدام شد. اما بعد از انقلاب با غلبه افکار مارکسیستی و انشعاب درون گروهی سازمان و تغییر یافتن رهبران ابتدایی باعث تغییر خط مشی سازمان گردید. بدیهی است مجاهدین خلق پیش از انقلاب تاثیر بسیاری بر نابودی رژیم طاغوت و برپایی جمهوری در ایران داشته اند که پس از انقلاب سازمان تبدیل به سازمانی با شاخه های نظامی اختلاف گرا با حکومت و رژیم فعلی شدند.  و با تغییر مکان به عراق و پاریس به شکل نظام مندی مستقر شدند. صدام حسین ولی نعمت اصلی مجاهدین خلق بود و عراق ایشان را از لحاظ پایگاه و اسلحه ساپورت می کرد. . ایشان هنوز هم چندین هزار نیروی تربیت شده در عراق دارند.

 گفتنی است سازمان مجاهدین خلق در سال 1997 از سوی وزارت خارجه ایالات متحده به لیست گروه های تروریستی خارجی افزوده شد زیرا در اغلب حمله هایشان افراد غیر نظامی نیز کشته شده بودند. ایشان تصویری دموکراسی خواهانه در اروپا و امریکا داشته و نقطهی قدرتمندی در برابر ایران محسوب می شوند. ایشان هنوز هم چندین هزار نیروی تربیت شده در عراق دارند.

مریم رجوی، امیدوار است رئیس جمهور ایران شود، و اکنون رهبر اصلی مجاهدین خلق است. شوهر وی مسعود رجوی نیز رهبری نیروهای نظامی سازمان را بر عهده دارد. متخصصین معتقدند مجاهدین شدیدا شبیه فرقه ای هستند که صرفا بر اساس تعبیرهای سکولار مسعود رجوی از قرآن بنا نهاده شده اند و این گروه خاصیت این را دارد که به طور ناگهانی تغییر ایدئولوژی دهد.

در اوایل دهه 1970 اعضای مجاهدین خلق با حمله به امریکایی ها و کشتار بسیاری از نظامیان و غیر نظامیان امریکایی که بر روی یک پروژه دفاعی جدید کار می کردند اعتراض خود را از حمایت امریکا از شاه به نمایش در آوردند. که البته برخی معتقدند این حمله ممکن است کار شاخه مائویی گروه باشد که خارج از کنترل رهبری رجوی (رهبر نظامیان سازمان) فعالیت می کردند. جالب است بدانید در سال 1979 اعضای مجاهدین خلق در اشغال سفارت امریکا در تهران دست داشت که در آن 25 آمریکایی به مدت 444 روز به گروگان گرفته شدند.

در مورد ترور ها و حملات سازمان به ایران و کشتار نظامیان و غیر نظامیان در بالا توضیح دادم. اما خوب است بدانید در سال 2000 در بیست و یکمین سالگرد انقلاب اسلامی ایران سازمان خمپاره هایی را به ساختمان ریاست جمهوری شلیک کردند که منجر به کشته شدن یک غیر نظامی و مجروح گشتن 5 تن دیگر شد. در این حمله انگیزه سوقصد به جان خاتمی بود که به وی صدمه ای نرسید. به واقع آمار صحیحی از حملات و عملیات این سازمان در دست نیست. چرا که گاهی این سازمان مسئولیت برخی حملات به ایران و عملیات درون کشوری را به گردن می گیرد که واقعی نمی باشد.  جالب است بدانید مسعود رجوی سکولاری که عقاید خود را با قرآن می سنجد فرقه مافیایی دارد. در پرونده سیاه این سازمان آمار بسیاری از خودکشی ها، خودسوزی های ناچاری، مرگ های مشکوک، سر به نیست شدن های بسیار چون زندان اشرف، و دیگر سیاه چال های رجوی در عراق وجود دارد. صدها عضو جدا شده از مجاهدین  محکوم به اعدام شده اند و این گوشه ای از مشکلات فرقه تروریستی رجوی است. اگر من از این سازمان به عنوان فرقه رجوی و مافیای رجوی نام می برم دلیلی ندارد جز آنکه سازمان مجاهدین خلق پیش از انقلاب به منظور دیگری تشکیل شد و بعد از انقلاب تبدیل به سازمانی تروریستی گشت. تقریبا دو دهه از خودکشی های اجباری در فرقه رجوی می گذرد. آیا این به دلیل آن نیست که اعتقادات این فرقه دیگر اغنا کننده نبوده و رو به نابودی می رود؟؟؟

کتاب های قابل مراجعه برای کسب اطلاعات بیشتر:

خاطرات لطف الله میثمی، ج2

مجاهدین خلق در آئینه تاریخ، علی اکبر راستگو

هابلیان، اسناد جنایات سازمان مجاهدین خلق

سازمان مجاهدین خلق – پیدایی تا فرجام در 3 جلد ( البته نمی دونم فرجام یعنی کی؟؟؟ )

مسعود رجوی کیست؟

ارتباط مجاهدین خلق و صدام حسین

و کتابی که به تازگی به همت مرکز اسناد انقلاب اسلامی به نام؛ «سازمان مجاهدین خلق» از جمله آثار حسین احمدی روحانی منتشر شده است. اهمیت این کتاب از آن جهت است که حسین احمدی روحانی از اعضای بلند پایه و اثر گذار گروهک منافقین بوده است. وی پس از دستگیری اطلاعات ذیقیمتی در اختیار مراجع قرار داد و این کتاب از دست نوشته های وی در زندان در سال 62 می باشد.

وقتشه که خطر کنیم از کوچه ها گذر کنیم

دست بذاریم تو دست هم ادما رو خبر کنیم

قفل درا رو وا کنیم

کفتر بند کشیده رو بازش کنیم رها کنیم

داد بزنیم داد بزنیم از عشق فریاد بزنیم

رهایی رو داد بزنیم رهایی رو داد بزنیم

همدل و همزبون بشیم یه دست و یک نشون بشیم

شهرو چراغونش کنیم خورشیدو حیرونش کنیم

داد بزنیم داد بزنیم از عشق فریاد بزنیم

رهایی رو داد بزنیم رهایی رو داد بزنیم

دنیا داره عوض می شه شب سیه سحر میشه

دیوا دارن خواب میشن فرشته ها بیدار می شن

پنجره ها رو وا کنید همدیگه رو صدا کنید

دست بذارید تو دست هم از کوچه ها گذر کنید

خبر کنید خبر کنید وقتشه که خبر کنیم ...

بر این باوریم که هر چهار سال یک بار نقد دست و دلمان را با شور نثار نسیه ی بازار سیاه سیاست کنیم و در همین اثنا به سادگی شاهد گزینش های از پیش تعیین شده باشیم. چندی پیش ریاست جمهوری در ایران بر مسند قدرت نشست که سعی می کرد پالایه ی فرهنگ و عرف خمیده و فزاینده ی ایران باشد و با تکیه بر طرح تئوری های زیبا اما خور شالوده ی جهانی به یاری کشوری پر از اندیشه تکفیر منحنی رو به افزایش تراز های برخورداری از جهش های جهانی، (البته تا اندازه به حق ) بشتابد. و انتخابی دوباره با امید واهی دانستن آنچه و آنکه نگذاشته دست و پای ریاست جمهوری و کابینه محترمش باز باشد. کابینه ای که بی در نظر گرفتن شایستگی و حتی در بعضی موارد بایستگی افراد کابینه پیشین انتخاب شده بود. کابینه ای که در آن رقبای شخص ریاست جمهوری در دوره دوم با برنامه ها و خط مشی کاملا متعارض با ایشان، در محضر ایشان ادعای پیوستگی در یک راستا را داشتندو هشت سال رکود در امتداد سقوطی جبران ناپذیر، ایران و ایرانیان بر کرت محدود و مسکون خود هر از چند بر مرکبی با چنته ای پر از آواز های خوش و جدید از راه می رسند. بی خبر از آنکه فرهنگ به تصویر نکشیده ی این ره آورد نو برای مردمشان مفهوم صحیحی نخواهد داشت.

و اما دورتر از آن هشت سال نه چندان دور؛ هشت سال آبادانی و برخورداری عام از عادی ترین امکانات یک جامعه که البته آن زمان تابویی بزرگ برای خودش بوده. برخورداری از آب لوله کشی و برق و گاز و تلفن در شهر ها و روستاهای کشور. اگر به چشم انصاف بنگریم تنهای دوره سازندگی کشور همان هشت سال بود و بس. البته و البته با ریشه های سست و کم طاقت اقتصادی که با ناهوشیاری آیندگان همان هشت سال نه چندان دور تبدیل به ساقه های آفت زده و خموده ای گشت و تاب گردش سرمایه به شکل عادی و صحیح را نداشت. آنقدر که هر چه کشته بودند در هشت سال سازندگی فرهنگی لگد مال شد. اقتصادی بیمار و بی پشتوانه ی دولتی و مردمی. تعطیل شدن پی در پی کارخانه های نو تاسیس و تازه بنیاد به بهانه عدم بهره وری سالم و قطعی. خبر از چه دارد آنچه می گویم؟

متاسفانه در ایران همه چیز پیش از آنکه باید شروع می شود. سینما و رادیو و تلویزیون وقتی در کشورهای اروپایی شروع به کار کرد همراه با آداب و سنن و اعتقادات مردم پیش رفت و زمانی که در ایران شروع به کار کرد تا بیاید و ایرانی بتواند خودش را وفق دهد و توانایی برنامه سازی پیدا کند برنامه های اجنبی را مردم دیده بودند و اعتراض کرده بودند و جعبه ی شیطانی خوانده بودند و حکم تکفیر هم صادر کرده بودند. اگر مشروطه در ایران به وقت خویش انجام می شد و مشروطه خواهان قبل از های و هوی و قیل و قال سنگشان را با خودشان وا می کندند و مکتبشان مکتب می شد آن وقت شاگرد سینه چاک فراوان بود تا با یک مجلس به توپ بستن عرق از یخه شان سرازیر نشود و زبان از حلقشان به وقت اعدام فرو نیفتد. اگر دوره ی هشت ساله سازندگی که واقعا به جا و به وقت بود به قوت خود باقی می ماند و کسی مقیم حرم می شد که ستر بشناسد. آن وقت می شد امروز کشور را کامل تر دید. نه آنکه مقتصدان از ترس، پول مملکت را به ارز تبدیل کنند و بهای هر 1 دلار امریکا بشود بشود 9315 ریال ایران؟؟؟

به گمانم حق دارند!!!

ایران آماده ی شنیدن کلماتی چون اصلاحات و آزادی نبود و فقط آنکه می خواست به ظن خود از آنچه گفت سود جست. وی با شعارها و هذیان گویی ها سطح توقعات همه به ویژه دانشجویان را افزایش داد و بعد با به حاشیه کشانیدن وقایعی چون 18 تیر به سود خود جبهه گیری کرد و البته موفق هم بود. هم او که نه در بین دانشجویان دیده شد و نه جرات کرد وقتی ایشان جان می دادند دفاع کند برای خود امنیت اجتماعی ایجاد کرد. این فیلتر خوش سخن و البته با سری پر شور از اندیشه هایی که از کتاب های کتابخانه اش اندوخته بود، ظهوری نا بهنگام و رقت بار داشت. اصلاحات تنها ننگی است بر دامان آنان که عدالت را با آزادی اشتباه گرفتند و چه کنند که دنباله رو معلمی نه چندان فرهیخته بودند.

و اما حال، بگذارید بعدا می گویم و می کوشم که بگویم...