روشن از دانش مشو، تا ایمن از ظالم شوی

راهزن، اول چراغ کاروان را می کشد

گمان می کردم اندکیم، تنهاییم و به چشم تاریکی ها ناچیز!

روسپیدم امروز از این همه دل و جان رنجیده که همگام اندیشه ام شدند. اینجا دیگر کسی نان به نرخ روز نمی خورد. از ترس پست و مقام لب فرو نمی بندد. جلوی کس و ناکس به اندیشه خود زخم نمی زند. و از شرم ناتوانی تن به ننگ و عار نمی سپارند. پشتم گرم است به پشت و مشت گره کرده ی همدلان.

22 خرداد جوهر مهری بر شناسنامه ام نقش بست که نمی دانم آن را ننگ بدانم یا سند آزادی خرد جمعی مردم کشورم؟!! موج سبزی که پیش از انتخابات بر چهره ی ایران سیطره داشت، خبر از تغییری بزرگ در کشور می داد. امروز 28 خرداد ماه پس از شش روز جریان گه تند و گه آرام سبز مردم را در جای جای ایران شاهد هستیم.

اقدام به انجام مناظرات در صدا و سیمای جمهوری اسلامی، میان کاندیداهای دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری، بر میزان شرکت مردم در ستادها و تبلیغات برای نامزد مورد نظر خود تاثیر بسیاری گذاشت. در این مناظرات کاندیداها به تبیین چهره ی مدیریتی و سیاسی خود و رقبا پرداختند. گاه به حق و گاه ناحق! و آتش این ناحقی ها دامان یکی از بهترین سیاستمداران کشور را به جرم حمایت از میر حسین موسوی گرفت. توهین به 27 سال نظام حکومتی جمهوری اسلامی و دولت های مقبول جامعه و نظام از جمله توهین غیر مستقیم به دولت شخص رهبری، تهمت به جناب ناطق نوری به جرم بی طرفی، رد بدیهیات با لحن چاله میدانی، ارائه آمار نقطه ای 3 تا 6 ماه اخیر به نام آمار 4 ساله دولت، الصاق تیتر روزنامه اعتماد به مدیر روزنامه اعتماد ملی از سر نا آگاهی و موارد بسیاری که اکنون ذهنم یارای به خاطر آوردن آن را ندارد، از ابزار تبلیغات شخصی کسی شد که در این 4 سال به حکم خودسری و تندروی هایش قربانیان بسیاری گرفته است.

همه چیز از اینجا نشأت گرفت. آنچه را که گذشت به کرات دیده و شنیده ایم. تهیه 57 میلیون تعرفه ی رأی ریزی برای 46 میلیون واجد شرایط با شرکت85 درصدی مردم ایران (39 میلیون)، و عدم اطلاع رسانی راجع به حدود 18 میلیون تعرفه ی سپید  و تناقضات بسیاری در زمان ارائه آمار از سوی خبرگزاری جمهوری اسلامی و تغییر متن خبر از سوی ایشان وموارد متعدد دیگری که همه خبر از عدم صحت انتخابات می داد. و اعلام آرای دو برابر برای شخصی که گمان نمی رفت حتی نصف میرحسین موسوی رأی بیاورد و تحقیر شخصیت دو کاندیدای برتر دیگر با اعلام آرای غیر قابل باور و نادرست، بر اندیشه مردم صحه گذاشت.

چنانکه می دانیم به تعداد آرایی که بالاتر از میانگین هر ساله ی آرا است، آرای خاموش می گویند. آرای خاموش به امید تغییر جدیدی در جامعه و یافتن فضایی جدید برای ارائه عقاید و نظرات ایجاد می شود. و محرز ترین تغییر در این دوره کاندیدایی آقای میرحسین موسوی بود. این آرا حدود 25 تا 30 درصد از کل را تشکیل می داد که این درصد، خود تقریبا برابر با همان آرایی است که اکنون به نام مهندس موسوی خوانده شده است. به راستی آیا ایشان در 50 تا 60 درصد باقی مانده میانگین هر ساله هیچ رایی نداشته اند؟ آن هم با تعداد آرای درخشان انتخابات پیشین!؟!

به هر حال پس اعلام نتایج چنان که شاهد بودیم مردم به خیابان ها آمدند و صدای اعتراض خود را به گوش حکومت رسانند و در مقابل اعتراضشان مورد کم لطفی و حمله نیروهای نظامی، پلیس ضد شورش، بسیجیان، لباس شخصی های جیره خوار اطلاعات و منکرات و همچنین انصار حزب الله قرار گرفتند.

این روزها شاهد حضور میرحسین موسوی، مهدی کروبی، محمدرضا خاتمی و برادرش، فائزه هاشمی و همچنین هنرمندان تلویزیون و سینما و همچنین حضور میلیونی مردم در تهران و حضور ایرانیان مقیم کشورهای خارجی در مقابل سفارت ها و پارلمان های ایران و اعتراض به این انتصاب حتمی بودیم.

از طرفی نیز شاهد کتک خوردن، کشته شدن دانشجویان و زندانی شدن مردم و رجال سیاسی و اجتماعی محبوب کشور نیز هستیم.

اکنون سخن از بازشماری آرا توسط شورای نگهبان مطرح می شود که 3 کاندیدای محترم به ابطال انتخابات معتقدند. چرا که چنین تقلب بزرگی، پشتوانه ای بزرگ در نیام دارد.

آنچه محترم است رای همگان است و اکنون میزان رای عده ای قلیل است.

«میزان رأی ملت است»

                                                                                                    امام خمینی (ره)

 امیدوارم این موج سبز و آرام همچنان پیش رود. کاش بدانند چه طوفانی در پس این آرامش اجباری نهان است. آقای آیت الله خامنه ای امروز با رویکرد مناسبی شروع به سخن رانی و دفاع از افرادی چون آیت الله هاشمی رفسنجانی نمود و چون پدری که فرزندان خود را مورد سرزنش و گاه ملاطفت قرار می دهد دستی بر سر خانواده ی ایران کشید و از بزرگان دفاع کرد اما در انتها دچار تند روی های ذاتی این دولت شد و مستقیما از محمود احمدی نژاد حمایت کرد. جای بسی تعجب و تامل است که چگونه می توان خواست مردم را زیر پا نهاد و با تأیید صد در صدی انتخاباتی که از سوی اکثریت باطل خوانده می شود، خط بطلانی به 30 سال جمهوریت اسلامی کشور ایران کشید.

کجاست پیر فرزانه ای که شالوده ی این نظام را با قدرت، صداقت، نفوذ و رهبری بر دلها به قالب عشق ریخت؟ تا امروز سره را از ناسره باز شناسد و ببیند چه بر سر ما می آید. از رهبر عزیزمان طلب خمینی وار بودن را داریم. چنانکه بعد از او کشور را با درایت اداره نمودند، امروز نیز با تدبیری همون امام خمینی بر دل مردم حکومت کنند و نه بر مصلحت نظام.

«دشمن ما از خود ما هر لحظه بین ما بود از ما بود از ما بود»

(در انتها از نگاشته ی پراکنده و نامرتب خود پوزش می خواهم. این در اثر ماه ها دست به قلم نبردن است.)

روزی که آشکار شود پنهانی ها.

پس نباشد مر او را هیچ قوتی و نه یاوری

قسم به آسمان فرو ریزنده باران و زمین گیاه روینده.

که آن به حقیقت کلام جدا کننده ی حق از باطلست.

و هرگز سخن بیهوده ای نیست.

دشمنان چاره می کنند چاره کردنی و چاره می کنم چاره کردنی

پس اندکی کافران را مهلت ده تا وقت کیفر.

                                                                                سوره طارق

دیرگاهی است که وبلاگم رابه روز نکردم و از یاد دوستان رفتم که از دل برود هرآنکه از دیده برفت.

به علت مرگ جد بزرگوارم که سنش از صد می گذشت و مرگی دیگر در میان اقوام و امتحان هایی که یکی را از دیگری بدتر گذراندم چند وقتی فقط وبم را باز می کردم که ببینم مرهون لطف دوستان شده ام یا خیر و فرصتی برای نگاشتن نداشتم.

و اما چن وقت پیش ساعت ۴ صبح مامورین نیروی انتظامی گلستان به منزل یکی از دوستانم حمله کردند و برادر ایشان را با لباس زیر دستبند زدند و بردند و وقتی خواهران و مادرش ازشدت ترس و وحشت بدون حجاب مانع از بردن برادرشان می شدند سربازان گمنام امام زمان که بدون برگه ی مجوز ورود به منزل از دیوار به منزلشان حمله کرده بودند با نیش های باز و لبخند های هرزه بدن ناموسان امام زمان را با نگاه منجسشان آلوده می کردند و تا کنون که ۵ روز از بازداشت وی می گذرد تنها دلیل حمله شبانه و دستگیری و بازداشت او را اختلال در نظم شهر و موتور سواری و ویراژ دادن در خیابان های شهر اعلام داشته اند وهیچ گونه پاسخ صحیح و روشنی جهت تفهیم اتهام به خانواده وی نداده اند.

تنها یکی از مامورین پاسگاه انتظامی به ایشان گفته دستور داده اند فقط دستگیر کنید چرا و چگونه و چه کسی مهم نیست!!!

من که سر در نمی آورم.

خواهر کوچک همسرم در مدرسه انشایی نوشته بود که با تمام با مزگی و طنازی نشان دهنده ی حرف و حدیث بسیاری است...

    ^{عجب که هیچ خبری درج نشد از اینکه طرف های ما ترکمن های ترکمنستان در صدد وسیع کردن رود اترک و کشاندن آب رودخانه ی مرزی به سوی خودشان بوده اند که سپاه محترم می رود آن طرف و تمامی ماشین ها و ابزارشان را بر می دارد !!! و می آید این طرف. از این اتفاق دو سه هفته ای می گذرد و پدافندهای ضد هوایی در راستای جاده ی گنبد کاووس و تمامی دشت ها و بیابان های اطرافش با چند مامور رو به ترکمنستان آماده باش می باشند و به مردم می گویند این رزمایش عید نوروز است و بس.}

در غم این بامداد ناتمام هوشیاری نفس کشیدن

بی آنکه بوی مردار دلدادگی و مردانگی بگذارد

عطر خوش و مست اطلسی تا عمق جانت نفوذ کند

آنجا که خورشیدک های خاموش قلب آدمی

بی هوس حتی طلوعی دیگر

جامه ی رسوای زمانه را دریده اند

دیگر است بس است

اینجا بهار شده

اینجا میان این همه قحطی

در لابلای همین کوچه های پرت

در شاخه های طرد درختان خشک و سخت

باد کاکل شکوفه به  دستان سرد خویش

تا پهنه ی سپید گلبرگ ها شانه می کشد.

اینجا بهار شده.

خیال خامی است لبخند برای آنکه لبش را به نخ و سوزن غمباد دوخته اند.

برای خوش بودن و بی خیال و رها بودن. برای سبک بودن از این همه اندوه و شک و تردید. از این همه واژه ی بی معنا. و من زاده ی آدم. ترشیده ی عادت سیب چینی و گندم خواری. پر شده از سالوس قابیل و دریوزه ی هابیل. این منم نارس و کال ِ افتاده به گنداب ِ رسیدگی و پختگی ِ این عقل ِ خام. بی خود ِ سعد و نحس و فال و شفا. و همیشه سر به آسمان ِ امید. هشیاری این چنین مست و مستی این چنین دانا ! همان منقب نقاب دّرِ یار و اغیار. خاموش روزهای بیداد و عربده کش سیر خورده ی نمک ناشناس. همان بر دار کشیده ی زبان در نکشیده و همان شمشیر به نیام ِ وجدان دار! پرده دار حرم و پرده دران حریم. صاحب گناه ِ حجاب بر سر و طاعت کِشان معبود کُش. منم پرورده ی نان و نمک و نمک ده شکن. افسون رنگ و افسوس کِش درنگ. هرزه گرد زنگار روزگار . این منم شاهد کور چشم ِ زیبا کُش. حریص بند بند تن و وراج باطن و روح. حیران خواب و بیدار ِ خواب دیده ی تعبیر کهنه کن. این منم حیران ...

همراه شو عزیز

 همراه شو عزیز

تنها نمان به درد، کاین درد مشترک

هرگز جدا ... جدا ... درمان نمی شود

دشوار ِ زندگی، هرگز برای ما

بی رزم مشترک آسان نمی شود

                                                                     محسن نامجو

آواز موزون محسن نامجو و آوای ناموزون بند بند تار میان انگشتانش، هر گوش زیبا شناسی را جذب و هر ذهن سخت پسند و نقادی را مشغول می کند. آوازخوانی که پی تلفیقی از موسیقی ایرانی با موسیقی بلوز و راک است و تمامی کارهایش خبر از نوگرایی و فرا رفتن از موسیقی تمام سنتی و دستگاه های ایرانی است. و اگر نسل ما قرار باشد خاطره ای ماندگار و متفاوت از موسیقی ایرانی داشته باشد، سرود و سروده های وی در جان گوشش نقش می بندد.

این مطلب پیش نگاره ای بود از آن جهت که هر که نمی داند بداند شعار شعر مسلکِ حضرات اصلاح طلب از کدام چشمه نوششان شده.

اصلاح طلبان این دوره با تعداد کمی وارد عرصه ی نامزدی انتخابات شدند تا اگر رد صلاحیتی صورت گرفت، کاملا به چشم بیاید و از طرفی ایشان نمی خواهند با ورود وسیع که تقریبا غیر ممکن به نظر می رسد برچسب مشارکت و همکاری با دولت احمدی را بخورند. ایشان در حینی که می خواهند در انتخابات برنده شوند، خواستار جایگاهی قدرتمند در مجلس هستند که بتوانند با این اقلیت قوی، تریبونی برای اظهار وجود داشته باشند، چرا که صدا و سیما و روزنامه ها با ایشان همکاری ندارد. و از طرفی از این طریق زمینه را برای معرفی کاندیدای ریاست جمهوری مورد نظرشان آماده کنند.

دوره پیش به پشت گرمی جناب خاتمی هر که به دستی خطی از اصلاحات نوشته بود و به حرکتی مصلح شناخته شده بود، سر از ثبت نام نامزدی انتخابات مجلس هفتم در آورد. و به حکم حکومت تمام حق، با برچسب ضد انقلابی و مفسد فی الارضی و بی لیاقتی و هزار بهانه دیگر دستش از سفره ی مجلس کوتاه ماند که البته ببخشید دست مردم از سفره ی پر نعمتی که قرار بود در مجلس چیده شود کوتاه ماند.

سالها پیش روحانیونی چون محتشمی، منتجب نیا، خاتمی، موسوی خوئینی، موسوی لاری و ... طی اختلاف نظر و عقاید و مواردی چون اقتصاد، آزادی هاو ... با روحانیونی چون مهدوی کنی و امامی کاشانی و ... از امام خمینی خواستند به ایشان اجازه جدایی از مجمع روحانیون را بدهد. و امام نیز با خواست ایشان موافقت کرد که اکنون همین افراد روحانیون پشتیبان اصلاح طلبان می باشند. در واقع جمع روحانیون مبارز انشعابی از مجمع روحانیت می باشد. در این میان اشخاصی چون خامنه ای و رفسنجانی از مجمع روحانیان خارج نشدند اما فرا جناحی عمل نمودند. این جناح توسط امام تائید و از جمع روحانیت جدا شد که اگر توسط امام تائید نشده بودند و مجوز انشعاب را دریافت نکرده بودند هرگز در حال حاضر قادر به ابراز وجود و عقیده خویش نبودند. در حالی که اکنون مجمع مزبور مورد تائید آقایان نیست. اما در اوایل انقلاب، امام خمینی اشخاصی از این مجمع را زمام دار امور حکومتی کرد. برای مثال کروبی، ( که البته ایشان در همه جناح ها ید طویل دارند ) رئیس بنیاد شهید در جنگ و سرپرست حجاج و خاتمی به دستور امام وزیر ارشاد شد. شخص امام هرگز با اصلاحات و نوگرایی در دین و امور مملکت مخالف نبودند. به روز کردن دین توسط امام چیزی بود که سنتی ها در آن زمان با آن مخالفت نامحسوس داشتند. برای مثال امام معتقد بود تهران بلاد کبیره است و کسی که در تهران زندگی می کند در صورت روزه دار بودن باید پیش از اذان ظهر به منطقه ی سکونت خود برسد. و یا اینکه اگر مسجدی در مسیر خیابانی افتاد می شود خراب کرد. و در این بین همین اصولگرایان ( منشعب از مجمع روحانیت و طرفدار سنت ) با چنین احکام یا نظریاتی مخالفت می کردند و اما جرات ابراز آن را نداشتند. و عملا سنتی ها در زمان امام منزوی شده بودند. و در واقع امام برعکس برخی طرفدار فقه پویا ( بر اساس زمان و طبق هنجارها و موازین و نیازها ) بود. برای مثال اگر امام اودکلن را حلال اعلام نمی کرد، هنوز هم حرام بود در حالی که شخص امام زمانی که روحانیت اودکلن را به دلیل داشتن الکل حرام می دانست از اودکلن تیروز استفاده می کرد. و یا حلال اعلام کردن شطرنج، گوشت کوسه، موسیقی و ... . امام فتواهایی صادر کرد که قبل از آن کسی جرات ابرازش را نداشت. و اگر امام زنده بود خیلی از افراد من جمله احمدی هیچ پستی نمی گرفتند و حتی سنتی ها بارها از امام خواست افرادی چون میرحسین موسوی، نخست وزیر زمان جنگ را عوض کند و ایشان قبول نکرد. و میر حسین موسوی خود از اصلاح طلبان است. و قرار بود قبل از خاتمی و بعد از او نیز کاندید اصلاح طلبان باشد که از ورود به سیاست خود داری کرد. همسر ایشان نیز مجسمه ساز و شاعر بوده و حتی مجسمه ی میدان مادر ( میرداماد سابق ) را ایشان تندیس گری کرده است. و مهم این جاست که اصلاح طلبان همیشه مورد تائید امام بوده اند و حمایت چند مرجع بزرگ را به همراه داشته اند. مانند طاهری خرم آبادی امام جمعه مستعفی اصفهان که یکی از پنج امین امام خمینی بوده است. و یا ثانوی و موسوی اردبیلی، رئیس قوه قضائیه در زمان امام. یا کروبی که امام چندین پست من جمله پست هایی که در بالا بدان اشاره شد به او داده بود. یا انصار رئیس دفتر امام، و موسوی خوئینی دادستان کشور در زمان امام بود و ... . تمامی این اشخاص مورد تائید مستقیم امام بوده اند و نمی توانند ایشان را کنار زد. هر چند از راس تا تحت حکومت کنونی مخالف ایشان بوده و به ظاهر ایشان را قبول دارند.

در زمان امام خمینی چیزی به نام نظرات استصوابی نبوده که اگر کسی کاندید شد رد صلاحیت شود و هرگز کشور پلیسی نبود.

بعد از مرگ امام خمینی اصلاح طلبان قلع و قمع شدند و به مجلس راه نیافتند. پس از آن اصلاح طلبان لیستی تهیه کردند و اصلاح طلبان خردتری را که کسی از اصلاح طلب بودنشان اطلاعی نداشت را به مجلس فرستادند و البته در آن زمان هر لایحه ای که توسط اصلاح طلبان تائید میشد در ورطه ی شورای نگهبان به دلیل مغایرت با شرع و قانون اسلامی رد می شد و قرار می شد مشکل بین شواری نگهبان و مجلس را شورای مصلحت نظام حل کند و بعد از آن نظرات استصوابی را گذاشتند و این آغاز رد صلاحیت ها بود. و حتی چند وزیر اصلاح طلب کابینه رفسنجانی را مجبور به استعفا کردند. که در زمان خاتمی این گروه توسط مردم به نام اصلاح طلبان شناخته شد. و به اصول گرایان کنونی؛ سنتی ها یا راستی ها و یا محافظه کاران گفته می شد.

اکنون که مطلب بالا را با اندکی حذفیات به دستور دوستان می خوانید نامه ی رد صلاحیت اکثریت اصلاح طلبان به دست ایشان رسیده است. به راستی هیچ کدام از این نمایندگان و وزرای دوران رفسنجانی و خاتمی صلاحیت ره یابی به مجلس را نداشته اند؟ البته بدیهی است راه یابی افرادی که کتاب مجلس را پیش از این کهنه کرده اند برای برخی می تواند خطر ساز باشد و آن زمان است بودجه ی نفت 100 دلاری،  نه ببخشید 39 دلاری ِ ( که بعضی ها سر 39 دلار و 5 سنت و 7 سنتش دعوا دارند ) یک شبه نوشته و ساده شده به خاطر بی سوادی آن هایی که حتی بلد نیستند به زبان لاتین صحبت کنند و نیاز به مترجم دارند تغییر خواهد کرد و شاید هم کاسه لیسان مجلس 7 به تیغ استیضاح کشیده شوند و چه و چه و چه ...